Herkes bütün bu olup, bitenleri soluksuz seyrediyordu. Herkes tek'ti. Ama bütündü de. Aynı bütünün içinde ayrı ayrıydılar. Tek bir bütünün parçasıydılar. Fakat çok geçmeden ani bir sarsıntıyla bütün dağılmaya başladı. Çok kısa bir süre içersinde bütün milyarlarca parçaya bölünmüştü. Her biri feryatlar kopararak etrafa saçılıyordu. Artok o da boşluktaydı. Korkunç bir yalnızlık duydu. Ötekiler de aynı yalnızlık duygusuna kapılmış olmalıydılar, çünkü onlar da ayrıldıklaraı bütüne geri dönmek için olağanüstü bir çaba sarf ediyorlardı. Kendi de dahil hepsi dehşet içindeydiler. Bu sonsuz boşlukta savunmasız ve öksüz kalmışlardı. Korkuyorlardı.
Yaratılışta verdiğimiz sözleri bize unutturan her şeyi bu kitapta bulacaksınız...
Ersin Özmen
