Gündüzün en güzel tesellisi, kendisini gecenin kollarına teslim etmesiydi.
İnsanoğlu belki farkında değildi ama günlerde yorulur ve gecelerde üzülürdü.
Yağmurlarda ağlardı belki ve karlarda ısınmak için tane tane düşer toprağa.
Toprorrak, bazen gül olur içini dökerdi insanlara, bazen de diken olur kahrederdi.
Rüzgâr asabileşir, tokat vururdu yüzlere, kimi zaman da meltem olur ferahlatırdı sineleri.
Gönül neye benzerdi acaba? Toprağa mı? Rüzgâra mı? Gül’e mi? Yoksa dikene mi?
Gönlün neye benzediği, gönülde yer edene göre değişirdi.