Yutkundu... Ruhunu çoktan teslim etmişti bilinmezliğe... Yerinden kalktı. Yan tarafta duran çuvallardan birisini sürükleyerek, tavandan sarkan urganın altına getirdi. Kafasını kaldırıp urgana baktı.
Ellerini çuvaldan ayırıp doğruldu. Soğuk odaya göz gezdirdi. Sol tarafta asılı gaz lambasını gördü. Annesi; “ Gaz lambası insanın içindeki umut gibidir. Ucundaki fitili yakmazsan içindeki gaz aydınlanmaz.” derdi. Dudağına belli belirsiz bir gülümseme yayıldı. Çuvalın üstüne çıktı. Yağlı urganın ortasındaki boşlukta film yoktu artık. İki eliyle kavradı. Gözlerini kapatıp ağzındaki son can damlasını yutkundu.
Ümit Kutbay
