Peygamberimiz (sav), "Mevlâ (cc), Allah yolunda bir sadaka verene, yedi yüz misliyle ecir; nefsine, ehline harcayana, hasta ziyaret edene, yolda insanlara ezâ veren bir engeli kaldırana on misli mükafatla mukabelede bulunur." buyuruyor.
Efendimiz (sav), "Su değdiği zaman demir nasıl paslanırsa kalpler de öyle paslanır." buyurunca, O (sav)'na, "Ey Allah'ın Rasûlü! Bunun cilası nedir?" diye soruldu. Peygamberimiz (sav), "Ölümü çokça hatırlamak ve çokça Kur'an okumak." diye cevap verdi.
"İki zıt bir arada bulunmaz." kâidesince, Hakk'a âşık gönül, masivâya yani Allah'tan başkasına meyletmez. İnsan, hangi sevgiye itibar ederse diğer sevgi gönlünden düşer. Allah (cc) gayyûrdur, kulunun kalbinde Kendi muhabbetinden başka sevgi istemez.
"Kul büyük günah işlemekten kaçınırsa Allah Teâlâ onu mükafatlandırır: "Kim, (Allah'a) bir iyilikle gelirse, işte ona on katı var, kim de bir kötülükle gelirse, bu o miktardan başkası ile cezalanmaz." (En'am, 160)
Enes b. Malik (ra), Peygamberimiz (sav)'den şöyle rivayet etmektedir: "Allah, kulunun tevbesine, çölde devesini yitirip, tekrar bulanınızın sevinmesinden daha çok sevinir." (Riyâzu's-Sâlihîn)