“Herkesin uykusunda kambur olduğu gecenin sabahında, dik dik yürüdüm kasabanın sokaklarında. Yaptıkları hatayı anlasınlar diye. Herkes hatasını anlasın diye.”
Güvercinleşmek; özgün kurgusu, gerçekçi karakterleri ve üslubunun akıcılığıyla okuyucuya “Ben, buradayım!” deme cesaretini gösteren bir kitap. Gözlemlerin cümlelere evrilirkenki gayreti, yazarın üslubunda ritmik bir hale dönüşüyor. Şiirsel anlatımın kurgular üzerindeki yükü hafiflettiği öyküler, okuyucuyu düş ile gerçeğin devinimsel yolculuğuna buyur ediyor. “Düştü. Belki gerçekti. Belki de gerçek olmasını düşlediğimdendi.” diyen Altıntaş, ayrıca kurgu serüveninin de kurgunun bir parçası olduğunu gözler önüne seriyor. Okunmayı fazlasıyla hak eden, bir ilk kitap…
“Bir güvercine dönüşeceğimi düşünmeye ve onu hayal etmeye başladım. Bu hayali yakıştırma; bir gerçeğe bürünmeye, bir korkulu beklentiye dönüşmeye başladı bir vakit sonra. Gittikçe güvercinleştiğimi kabul ediyorum artık. Gittikçe kendi içime kanat çırpıyorum, derinime, yalınlığıma. İçerimde pinekliyorum günler boyu. Bütün tasam gökyüzü oluyor. Yalnızlığımdan mıdır bilemem. -belki de yalnız kalma korkumdandır- Herkese bir güvercin yakıştırması yapıyorum. Bu kadar mı benzerlik olur diyorum kendi kendime. Kendi kendime sözüne çok yakışıyorum. Hep kendime saklıyorum sustuklarımı. Ben, hep içimi yontuyorum. Kendi kafesime sığınıyorum, saklanıyorum.”
Salim Altıntaş
