Ben suçluyum. Yalnızca ben suçluyum. Sonsuz şeyden. Belki de her şeyden.
Bu kafeste sakin kalırsam, kendime ihanet etmiş olurum. Bu en rezili. Kendimi yatıştırmamalıyım. Rahatlamamalıyım. Kendime bunların geçeceğini söylememeliyim.
Duygularımız aynı mı, benzer mi, yoksa farklı mı?
Günahlarımı aramam gerekmiyor, sadece günah var olduğu için benim günahım fazlasıyla dikkat çekiyor.
O kadar uzun süre oynadım ki benim için her şey gerçek haline geldi...