Di pirtûkê da hezkirina helbestvan bê çap û bê hidûd e, dilê wî ji bo vegera welêt lê dixe, lê rêya vegerê jê ra qedexe ye. Welat dagirkirî ye. Welêt da zulm û xezeba dagerkeran e. Welat bi hebs-zindan, qereqolên cendirmeyan pêçayî ye. Rêya welêt ber wî girtî ye. Çi jî hebe helbestvan xweș bîn e... Têkoșîna “șervanê azadyê” geș e... Dewya her tiștî heye... Dewya van zalim û ev zulma welatê wî da jî dibe wê hebe... Dibêje: “Ew rojê jî bê:
Dayîka min a dilovan,
Belkî ez û tu hevdu nebînin.
Ger... hetanî şerê me serket,
Ku me dijmin ji welat derxist,
Serê berdevkên wan pelaxt.
Û dema şervanên azadiyê vegeriyan ji xerîbîyê,
Ji şax û latan, daketin kolan û sûkan,
Tu jî li rêza şervanan bigere,
Di wê roja şahî û bendewar da...
...Ger te ez nedîtim,
Divê tu negirî û nelûrînî.
Dilşah û bextewar bî.
...Bila ew çax dayîkên şehîdan,
Laçikên reş ji serên xwe bavêjin,
Şarên spî girêdin,
Kincên rengîn li xwe kin.
Ji bo ku welatê me azad bûye.
Kedxwarî, belengazî û bêkesî ji nav me rabûye,
û ji bo, wek welatekî azad û xwedî rûmet,
Li nav rêza miletên dinê, me jî cîhê xwe girtî...
Dr. Eskerê Boyîk
Bayram Ayaz
