Puan
8.210 üzerinden
öncelikle kitabın kapağıyla içeriğinin bir ilgisi yok. londra’nın ortasında bir töre cinayetini temel alıyor olaylar. kitapta normal zaman düzleminde olmayan bölümler kitap sonunda çok iyi toparlanmış.
elif şafak’ın sevmeyeni çok ama bu yazardan okuduğum ikinci kitap oldu. yine beğendim. iyiki var 
Elif Şafak
Elif Şafak
İlk dikkatimi çeken şey Hz. Yunus'a korkaklık yakıştırması yapmış olmasıdır. Bir peygamber asla korkmaz. Arkasında Allah olan birinden daha güçlü ne olabilir? Yazarı sevmezdim zaten iyice soğudum. Ama kitabı bitireceğim, bakalım daha ne saçmalıklar var?
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Sevdiğim yazarlardan biri ve dili akıcı. Okudukça sürüklüyor eser sizi. Olayın geçtiği yerleri, kişileri, anlayış tarzını da yansıtıyor. İstemsiz bir şekilde roman karakterlerine kızıyor buluyorsunuz kendinizi ya da bende öyle oldu. Daha doğrusu bazı Türk geleneklerini sorgularken buluyorsunuz kendinizi. Ara ara iç sıkıcı da olabiliyor bu düşünceler. Bu nedenle hemen bitirip bu düşüncelerden kurtulmak istedim diyebilirim.
Ayrıca romanın sonu sürprizli. İlginç bir bitiriş olmuş.
Tamamen Kadın..Fikir ve düşünce
Bana göre kitap aslında bir ‘kadın’ kitabıdır. Kadın hakları konulu bir kitabı okusam, sanırım İskender kadar bu anlamda etkilenmezdim. Kitabın kurgusunu boğmadan bu toplumda kadının ne kadar da bir hiç olduğunu kafamıza kafamıza vurmuş yazar.
Farklı cografyalarda gezdirmesini sevdim. Bir an Londra da bir ergenin duygularina şahitlik ederken bir taraftan Firat nehri kıyısında bir koyde bir genc kızın yalnızlığına ortak oldum..
Birbirinden tamamen alakasız karakterleri bir yerden anlatmaya başlıyor. Olaylar ve karakterler o kadar alakasız ki, sırf nasıl bağlayacak merakından bile okumaya devam ediyorsunuz..
Bir kac günde bitirilebilecek bir kitap tavsiye ederim, Pembe ve Cemile nin hayatlarina yapılan yolculuk cok fazla tanıdık..ve çok sürükleyici..
Yazarın okuduğum ikinci kitabıydı. Beğendiğim yönler de beğenmediğim yönler de oldu. "Mutlaka okunmalı" nın yerine ancak "Vaktin varsa , kitap da elinde varsa okunmalı." diyebileceğim bir kitap oldu benim için. "Konu genel olarak şu" diyemem. Elif Şafak'ın da kitaplarında sevdiğim yönü bu zaten. Kitapları da hayat gibi. Bir olay yok , binlerce olay, durum, kişi, bir döngü, ve yaşayış var. Yani hayat var kitapta. Öyle ki bu kitap sanki üç sezonluk dizi izlemişim hissi uyandırıyor bende. Sevdiğim yönlerden bir diğeri de yan karakterlere de söz hakkı tanınmış olması. Evet ana karakterlerimiz var, onların bir hayatı ve başlarından geçen bir olaylar silsilesi var. Peki ya hep önemsiz olarak gördüğümüz, çok da üzerine düşünmediğimiz o yan karakterler? Onların da bir hayatı ve en önemlisi sizlere söyleyecekleri bir kelimelik dahi sözleri yok mu? Yazarın sürekli başkalarının ağzından konuşmasını seviyorum. Birbiri ile örtüşmeyen fikirlere sahip pek çok karakteri dinliyorsunuz. Ve böylece yazarın düşüncelerini anlamakta , bulup çıkarmakta güçlük çekiyorsunuz. Sanki yazar sizinle saklambaç oynar gibi sayfalar arasında saklanmış. Kolaysa ebeleyin...
Sevmediğim yönler de oldu tabi. Bir kitap size bildiğiniz şeyleri bambaşka ve ustaca bir üslupla anlatabilir ya da hiç bilmediğiniz şeyleri gayet basit ve sade bir dille de faydalanmanız için önünüze serebilir. Fakat benim bu kitapta gördüğüm şuydu: Bildiğim şeyleri, çok basit bir şekilde bana tekrarlamak. Sıkıldım, bir ustalık göremedim. Hem anlatılan çok sığdı hem de anlatılma tarzı. Kitapta beğenmediğim şeylerden biri buydu. Kitabı okurken yaşanan faciada hem herkes suçluydu benim nezdimde hem de herkes masum. Böyle düşünmemin sebebi tabi ki yazar. Çünkü o , olaydan birkaç gün önceki hallerini anlatmadı bana karakterlerinin, şu