İHTİYAR DELİKANLI
03.01.2000
Tavşanlı
Küçük kristal taneleri dönüyordu havada. Azgın bir fırtınanın melodisiz ıslığıydı sokaktakilerin kulağını tırmalayan.
Ben her zamanki gibi, zemin kattaki tuğlaları ortaya çıkmış, çerçevelerinin verniği kalkmaya yüz tutmuş evimin sedirine kurulmuş; şu garip, buğulu şehrin ezik insanlarını izliyordum.
Birden gözüme bir ihtiyar takıldı. Yavaş yavaş yürüyordu. Ne kar ne fırtına ne de arabalar ürkütüyordu onu. Yeşil bir beresi vardı kendini gizlemek için. Merhametli bir komşusunun verdiği, eski bir deri montu koruyordu onu rüzgârdan.
Oturdu kaldırıma, elindeki kutuyu yatırıverdi çocuğu gibi dizlerinin üstüne. Çakmak taşlarıyla gaz kutularıyla oynamaya başladı. Cama yaklaştım, onu iyice görmek istedim. Belli mi olur, belki birazdan ona bozuk ocak çakmağını da yaptırırdım.
Öğleye doğru mahallenin kabadayılığına aday bir yetme yaklaştı. Mavi boncuklu bir tesbih alıp gitti, ihtiyar ona baktı, baktı. Kendi gençliğini hatırladı şüphesiz.
İçimden çıkıp bütün kutuyu satın almak, ona ekmek vermek, aş vermek geldi.
Giyindim, salı pazarından aldığım bozuk çakmağı ve cüzdanımı cebime soktuğum gibi fırladım dışarı. Ama o da ne? Sanki benim geleceğimi biliyormuş gibi kaçmıştı oradan. Aradım onu, o yoktu. Acaba şimdi hangi varoşun çıkmazında kaybolacaktı. Onun o yaşta gösterdiği direnç, benim kendime olan saygımı yitirmeme neden oldu.
Bizler birer yaşayan ölüydük, o ise ihtiyar bir delikanlı.
İbrahim Köse
