“Hiçbir parça, sonsuza kadar tek bir modele ait değildir.”
Lego Katili, bir şehirde art arda işlenen cinayetlerin ardından geriye kalan küçük, renkli işaretlere odaklanıyor: LEGO
parçaları.
Dedektif Markus için bu, çözülmesi gereken vahşi bir bulmaca. Talya için ise yıllar önce hocası Prof. Elias Vern’in dile
getirdiği karanlık düşüncenin yankısı:
“Her insan, başkalarının yankılarını taşır. Bir beden öldüğünde, özler dağılır ve yeniden birleşir.”
Şimdi bir adam, Elias Halden, bu teoriye saplantıyla bağlanmış durumda. Cinayet mahalleri onun için birer sahne,
kurbanlar ise kusursuz bütüne giden yolda toplanmış birer yedek parça. Cesetlerin yanına bırakılan renkli plastik
bloklar, bir çocuk oyunu değil; karanlık bir tamamlanma arzusunun izleri.
Bir öz, başka bir bedende yeniden doğabilir mi?
Kusursuz bir insan yaratmak için kaç hayatın parçalanması gerekir?
İnsan gerçekten tek başına bir bütün müdür, yoksa hepimiz başkalarından arta kalan parçaların toplamı mıyız?
Gökhan Ulu, Lego Katili’nde polisiye gerilimi metafizik bir dehşetle buluşturuyor; kimliğin, hafızanın ve insan ruhunun
parçalanabilir doğasına karanlık bir ışık tutuyor.
Dikkat edin; bir kez parçalandığınızda, kimin sizi yeniden birleştireceğini asla bilemezsiniz.
Gökhan Ulu
