Limon Çiçeği
Betül ŞükürYazar:
Betül Şükür
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Sıkıntı yarattı
Limon çiçeği kitabın ismi bana çok sempatik gelmişti. Yazarla tanışmak istedim ama okurken bunaldım başarılı kendi ayaklarının üzerinde duran bir kadının aşk acısı ile hayattan kopuşu. Aşk acısı çekerken insan okusa intihar eder:) Ben güçlü kadınları seviyorum, insanlar ne acılar yaşıyorlar bu kadar kendilerini dağıtmıyorlar. Sevmek çok güzel bir duygu ama ayrılıkta hayata dair.. yaşadığı şehirden ayrılıp başka bir memlekete , herşeyden ve herkesten vazgeçip Limon yetiştirmek için göç eder... Çünkü unutamadığı sevdiği , Ozan kendisine "Limon Çiçeğim" diye hitap ederdi. Hicran kendini topla bu kadar da olmaz dedirtti. Okurken çok sıkıldım şiirsel kısımları bana hitap etmedi. Romantik biri değilim o yüzden olsa gerek:) Belki de yaşla da alakalı bir durum muhtemelen lise yıllarımda okusaydım severdim. Yazarla tanışıp yollarımız ayrıldı. Kendilerini bir daha evimde ağırlamak istemiyorum. Dili yalındı ama konusu ağırdı. Bir gün bana birisi “Limon çiçeğim” diye hitap ederse; aklıma aşkı hakketmeyen Ozan gelecek. Kitabın ismi çok sempatik ama kendisi antipatik.
Eğer aşk acısı çekiyorsanız gerçekten okumayın bu kitabı. Ya da aşk acısı çekip kendinize işkence etmek istiyorsanız okuyun.
Dün okurken resmen bunalıma girip okumayı bırakıp parka yürüyüşe çıktım, o kadar yani.
Başarılı bir yazar olan Hicran'ın fotoğrafçı Ozan ile güzel bir aşkı ama esasında felaketi olan ayrılığı anlatan bir roman.
Yalnız aşk ve ayrılık acısı bu kadar mı güzel işlenir. Okudukça acının işlenişine hayran kaldım.Şiirsel anlatımı sevmem ama bu kitapta çok güzel durmuş.
Fakat gerçekten bünyeye ağır bir konu. Allah'ım kimselere aşk acısı çektirme.
Keyifli okumalar...
Puan vermedi·288 syf.·
2021 38. kitabı
Herkese merhaba
Bir kadının kendinden vazgeçecek kadar birini sevmesini şu anki bilgim, tecrübem dahilinde anlayamıyorum. Güçlü kadınlara karşı ayrı bir ilgim ve zaafım var. Bu kitapta Hicran 'ın iş hayatında bu kadar başarılı olmasına rağmen senelerce aşk acısı çekme durumunu gereksiz bir takıntı olarak buldum. Kitapta ara ara şiirsel ifadeler vardı, şiiri sevmeme rağmen bu fazla acıya maruz kalma durumu benim o satırları direkt geçmeme sebep oldu. Kitabı lise çağımda okusaydım belki o zaman sevebilirdim. Neredeyse 180 sayfasında tekrara düşen ifadeler vardı, bu kitabı okurken sıkılmama sebep oldu. Bu kitabın kendisinden ziyade bu kitabı okurken bende yeri ayrı olan ve kitabı okumama vesile olan arkadaşımı andım.
'' Bir daha kimseye 'limon çiçeğim' deme , olur mu?''
Güzel bir kitaptı...Akıcı ve sade bir dille yazılmıştı. İlk başlarda pek etkilemedi beni, öyle bayıla bayıla okumadım ama sonuna geldiğimde...Çok üzüldüm çok şaşırdım ve sonu benim için oldukça büyük bir değer taşıyor. Eminim bu kitabı okuyanlar sonunda ne hissettiğimi anlarlar .
Okumanızı tavsiye ederim
(İnceleme ve Özet) Asla böyle bir son beklemiyordum, dediğim bir kitap, asla... Kitap Ozan'ın Hicran'ı terk etmesi ile başlıyor. Bir noktada bu kadar aşk acısını anlatması insanı boğuyor dedim ama ilerledikçe değişti düşüncem. Çünkü... Çünkü bu başka bir sondu. Hicran ve Ozan... İki insan, iki hayat, iki aşk, iki acı, iki gözyaşı ve iki ölüm...
Hicran bir dergide yazarlık yapıyor. Ozan ise oraya yazılarının fotoğrafçılığını yapmak için geliyor, öyle tanışıyorlar ve aşık oluyorlar birbirlerine. Fakat Ozan hiçbir açıklama yapmadan terk ediyor onu. Hicran o kadar kötü oluyor ki yıllarca kendini toplayamıyor ve yaşadığı şehirden gitmeye karar veriyor. Bu aşk Hicran'ın ilk ve son aşkı... Yağmur, onun çok yakın arkadaşı, aynı evde kalıyorlar. En çok ondan ayrılacağına üzülüyor ama gidiyor. Mersin'in bir köyünde limon yetiştiriciliği yapmaya gidiyor. Ozan, Limon Çiçeğim, diye severdi onu. Limon çiçeklerine bakmaya gidiyor. Aşktan kaçmak isterken daha çok o aşkın içine düşüyor. Bir süre sonra limonları her yerde konuşulmaya başlıyor. Tek tek ilgileniyor limon çiçekleriyle, konuşuyor hepsiyle. İsmi yayıldıktan bir süre sonra röportaj yapmaya geleceklerini bildiriyorlar. Gelen kadın fotoğrafçının nişanlısı olduğunu ve yolda olduğunu söylüyor. Orada bir donakaldım. Hayır, dedim. O olmasın, o olamaz, dedim. Oydu... Ozan'dı. Üstelik o kadını da limon çiçeğim diyerek seviyordu. Bu kadarı da olmaz, dedim. Oldu. Tabi belli etmiyorlar kadına. Nasıl edebilirler ki? İkisi de geçmişe sürükleniyor tekrar, Hicran bastırmadığı aşkın acısına yeni birini daha ekliyor. Dönüyorlar o gün röportajdan sonra. Ozan biraz daha işi olduğunu söylüyor, nişanlısı ondan önce gidiyor. Konuşuyorlar Hicran'la, ikisi de yaralarına ağlıyor. Dayanamıyorlar bu acıya. "Beraber ölelim." demişlerdi birbirlerine,
Ağlaya ağlaya okuduğum bir kitaptı. İçimde yaşadım olayları. Ben hayatımda bu kadar mükemmel bir kitap görmedim. Herkese tavsiye ettiğim ve neredeyse 15 kere okuduğum bir kitap
"Limon Çiçeği" önce ismiyle cezbetti beni. Mustafa Ceceli'nin "Havalansa yine zil çalan eteklerin, gelip otursa gözlerime gözbebeklerin öperken içsem ağzının çiçek balını , günahını boynuma seni koynuma alsam. Hem zehrim hem şehrim limon çiçeklerim olsan." sözleri kulağıma çalındı. Yazara da Masa Dergisi'nden aşinayım. Kitabın fotoğrafını yazara gönderdiğimde " Kitabın baskısı yok, nasıl bulduğunuza şaşırdım." karşılığı gelince ben de şaşırdım. Şunu söylemeliyim, arada kalsam da keyifli bir deneyimdi.
Hicran, Yaşamak Dergisi'nde yazar. Derginin patronu Serdar'ın "İstanbul'la ilgili yazılarınız için fotoğrafçı arkadaşım Ozan gelecek." dedikten sonra başlıyor asıl hikâye. Aslında kitap Ozan'ın Hicran'ı terk etmesiyle başlıyor. Hem de hiçbir açıklama yapma gereği duymadan.
Şunu fark ettim. İnsan birini sevince, yakın çevresinin gördüklerine kör oluyor. Telefonlara, mesajlara cevap gelmediğinde veya geç dönüş yapıldığında "Ya işi varsa?" Başkalarına vakti var ama! Sana vermediği kıymeti başkalarına çok rahat veriyor ama! İnsan başkalarını kırmamak için verdiği mücadeleyi görünce sahiden kırılıyor, paramparça oluyor. Eksik olan ne? Onda olup da ben de olmayan ne? sorgulamaları bitmiyor ve bu insanın kendisine yaptığı en büyük haksızlık. Fakat aşkın öyle bir ayrıştırması yok, en çok sevene değil de en çok, en çok ımmm... buluyor işte ne bileyim.
Hicran, ayrılık sonrası dergide öyle ağır, anlamı derin yazılar yazıyor ki, bu şekilde tüketmeye çalışıyor aşkını. Okurken, bu kadar büyük sözler, anlamlı ya da anlamsız yakıştırmalar yapan bir adam neden gitmeyi seçer ki? diye düşündüm. Hatta Ozan'ın hasta olabileceği ve kızcağızı üzmemek için uzaklaşmayı tercih ettiğini düşündüm. Çok iyimsermişim, bizi daha çok üzerler.
Her ne kadar arkadaşları Hicran'ı toparlamayı çalışsa da
