Çawa ku ji siware peya bu, bi deste neviya xwe girt u meşiya. Neh-deh gavan bi re ve çu, pişt re çend kelikan di cihe xwe de rawestiya. Çaven xwe li derdore gerand, ew weneyen ku di bin toza deme de zer bibun u di hişe wi de mabun, ji nu v edihatin ber çaven wi u bi rengen nujen vedijiyan di biraweren wi de! Bi wan dimenen kevnar re, tiştin ku di nava wi de dilebitin, ji cihe xwe re dihejand!.. Dimenen ji wan en ku li ber çaven wi diketin, weki mifteyeke ku deriyeki waniyeki kevnar je re veke, weki caruda ku tirafe ji ser koza agireki bide ali, weki desteki ku perdeyeke kevnar, ji ser eşen di nava wi de nixumandiben rabike, ber çaven wi zelal dikir e weki we magmaya ku di kurahiye bine erde de erdheje çedike, laşe wi tev di hejand, saweki mezin dixist ser dile wi ku edi ji tirsan, nema dikaribu li dora xwe binere!...
Menaf Osman
