Dün gece bir rüya gördüm. Burada değildim, uzaktaydım. Dünyadaki hiçbir yere benzemiyordu. Karanlıktı, hüzünlüydü. İlk başta terkedilmiş gibi görünse de aslında ağzına kadar doluydu. Önceki hayatının yaralarını taşıyordu herkes. Milyonlarca insan aynı anda koşuyordu yanmamak için. Onların ayaklarının altından çıkan kumların veya alevlerden yükselen dumanın olmadığı yerlerde ise gökyüzünün kalabalığı kendini gösteriyordu. Güneşe rağmen yıldızları görebiliyordun günün her vakti eşsiz ama korkutucuydu. Sanki her an başına bir felaket gelecekmiş gibi huzur bulmak öyle zordu ki. Benim içindi tabii bu söylediklerim... Yoksa diğer herkes birbiriyle uyum içindeydi. İlkellerde ama ilkellikleri onları özgürleştiriyordu. Yasak sayılmıyorordu suç olması gerekenler, utanmaları yoktu. Arenada bile, korkunçtu Deniz, insanı hasta eden tüyler ürpertici bir sapkınlık vardı hepsinde. Oradaki dehşetin boyutuna tanıklık eden kimsenin bir daha asla eskisi gibi olabileceğini düşünmüyorum.