Kelimeler akar, ben takip ederim. Evren İnançoğlu, kelimelerle yürüyüşünü böyle tanımlıyor. Onlarla kurduğu yazılarla yol katederken biraz da olsa kendini katedebilmiş olmayı umuyor.
Oyalan Biraz'da karşımıza çıkan, genellikle edebiyat ve sanatın sokaklarına uğrayan denemeler, yazarın ötekisi olan biz okuyuculara kelimelerin akışında, kimi zaman takip etme, kimi zaman dinleme, kimi zaman karşılıklı konuşmaya dönüşebilecek bir ilişkide, biraz da olsa kendini katedebilme yolu açıyor. Esra Plümer Bardak ve Nurtane Karagil'in resimleri bu kitaba bir katman eklemekten öte, seyrin manzarasını değiştiriyor. Şimdi artık bu yürüyüş sadece sözcüklerle değil imgelerle de akıp gitmeyi, dalıp oyalanmayı içeriyor. Zaten okumanın kopup gitme, zamanı yitirme hâllerinde Harikalar Diyarı'ndaki Alice gibi kelimeleri ya da belirip kaybolan imgeleri takip etmiyor muyuz? Böyle bir durumda, bu karakterin dediği gibi, içinde resimler ve konuşmalar olmayan bir kitap neye yarar ki?
Aliye Ummanel
Evren İnançoğlu
