Yazar:
Emma Glass
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Bu kitabı okuyalı epey oldu ve dün gece aklıma düşünce önceki notlarıma bakıp bununla ilgili bir şeyler paylaşmak istedim. Aslında o zamandan beri Türkiye’de de yayımlanması için bekledim ama pek şans verilmedi. Konusu itibariyle okurun ilgisini epeyce çekebilir ama karakterin dönüşümü, dili vurucu, rahatsız edici. Elbette geliştirebilir noktaları var ama bu kitap edebi açıdan benim gözümde hâlâ çok değerli.
Peach (Aynı zamanda karakterin adı) üniversite öğrencisi genç bir kadının ailesiyle ve çevresiyle kurduğu sorunlu ilişkiler içinde kendi bedeni ve zihniyle baş etmeye çalışmasını anlatan, rahatsız edici ama güçlü bir metin. Aile içindeki sınır ihlalleri, duygusal ilgisizlik ve normalleştirilmiş çarpıklıklar Peach’in dünyasında sıradanlaşmış durumda. Hikâye bu ortamda şekillenen bir iç kırılmayı, travma sonrası beden algısını, yabancılaşmayı ve kontrol arzusunu merkeze alıyor.
Metnin asıl gücü, olaylardan çok bir ruh hâlini takip etmesinde yatıyor. Bilinç akışı tekniğiyle ilerleyen anlatı, Peach’in zihnindeki huzursuzluğu ve gerçeklikle kurduğu kırılgan ilişkiyi doğrudan açıklamak yerine sezdirerek aktarıyor. Dolayısıyla kitabın okurdan dikkat, sabır ve metnin boşluklarını doldurma cesareti talep eden bir yapısı var.
Yazarın tekniği beni açıkçası oldukça heyecanlandırdı. Yazar aliterasyon başta olmak üzere pek çok teknik kullanmış. Seslerin şiirsel bir harmoni yakalaması beni derinden etkiledi. Bunu düzyazıda kullanmanın ciddi bir ustalık gerektirdiğini hep düşünmüşümdür. Başlangıçta yer yer zorlama, biraz acemi bir hava sezilse de metin ilerledikçe dil ağdalaşıyor ve hikâyeyle daha iyi entegre oluyor. Bilinç akışı sayesinde yakalayamadığımız düşünceleri bu ritmik dil üzerinden kâğıdın üzerinde görmek, metnin fantastik çağrışımlarına rağmen yaşananları gerçekmiş
