Kitabı elime alıp ilk sayfalarına şöyle bir göz gezdirdiğimde içimden “Eyvah, bomboş bir kitap aldım galiba” dedim.
Fakat ona bir şans vermek istedim. Evde sakinken ortam, gerçekten odaklanabileceğim bir ortamda okumaya başladım.
Okudukça fark ettim ki hiç de “boş” değilmiş. Aksine, hayata çok zarif bir noktadan değen, yumuşak ama derin bir anlatımı var. Verdiği mesajlar ancak dinginlik içinde özümsenebilir.
Bu kitabın bende yarattığı duyguya eşlik eden şarkı ise: Virginio Aiello – La Rive Gauche.