Kitabı okumaya başladım ve bitirdim. Bırakayım da biraz başka bir şeyler yapayım diye içimden geçmedi bile. Bir anne baba, bir erkek kardeş ve hasta olan kızlarının hikayesi. Hikayeyi anlatan hasta olan kızın kendisi. Ama hikayeyi kendisi öldükten sonra yine kendisi anlatıyor. Bazen hikaye seyrinde gidiyorken, ölümünden sonra gelişen olayları araya sokuyor, anlatıyor. Sonra kaldığı yerden devam ediyor. Okurken kendimi sanki Lost dizisinin içindeymiş gibi hissettim. Oradaki sessiz gizem duygusunu burada da yaşadım. Lost 'u nasıl seyrettiysem bunu da öyle okuduğumu düşündüm durdum okurken. Halbuki konu Lost'da olduğu gibi gizemli bir konu da değil. Gerçek hayatın içinden sahneler. Ama anlatım tarzının güzelliğinin bana bunu hissetirmiş olabileceğini düşündüm hep. Bazen okurken "keşke böyle yazılmasaydı, biraz basit olmuş" dediğim kitaplar olur. Zeynep Hanımın anlatımında, özellikle dikkatimi çeken bu oldu: Ruhede hiç böyle bir durumla karşılaşmadım. Sanki Jane Austen okuyormuşum gibi düşündüğümü hatırlıyorum şimdi kitabı okurken. Kulak tırmalıyan basitlikte bir iki kurgu ve cümle sonrası bir kaç kitabı okumayı yarıda bırakıp bir başka işle megul olduğum anlar oldu. Acaba Ruhe için de böyle olur mu diye düşüne düşüne başlamıştım okumaya. Hayır... Böyle olmadığına ve olmayacağına da bir kaç sayfa sonra emin oldum. Başlayıp da bitirmeden elimden bırakmadığım ender kitaplardan birisi oldu Ruhe. Daha uzun olsaydı da zannediyorum bırakmayacaktım. "Bırakamayacaktım" demedim... "Bırakmayacaktım" dedim ve bunu özellikle böyle söyledim. Dediğim gibi kitap büyülü ve sihirli bir konu değil. Öyle olduğu zamanlar "bırakamıyorum" o kitabı. Ama Ruhe öyle değil. Yalın, bildiğimiz, aşina olduğumuz bir hayatın resmi çizilmiş. Ama çok güzel çizilmiş. Bu resimi ben "bırakılamaz"

RuheZeynep Bala · Künçe Yayınevi · 20224 okunma

Reklam