Sadece ben yalnızlıktı, güçsüzlüktü. Ben de, sen de yetmiyor, mutlaka onun da olması gerekiyordu. Başarıya sen, ben, o birlikte yürümeliydik!
Seviyorduk birlikteliği Yaşamın ritmi gibiydi. Birinin eksik oluşuyla yaşam gene devam ediyordu da, bozulan ritim, mutsuz kılıyordu insanı...
İbrahim Türemen
