Korkakça sığınmalarım vardı, Ruhumun derinliklerinde bir yerde; Ve kaşımı çatarak haşince,
Kapısını kapatmışlığım. Zoraki adımlarla yürüyüp,
Yalancı benliğimle yaşamışım. Dostlarıma uzattığım el, Benim değilmiş, kimin ki?
Sahte gülümseyişimde silmişim, Nefes almanın gerçekliğini;
Ve görmemişim yüreğindeki, Kilit açmaz zenginliği.
Halil Öztürk
