Sabahları geçiştiriveririm
Oyalanacak bir şeyler bulur
Kandırırım az çok kendimi
Görmezden geldiğim bir uçurum
Doldurmaz olur nefesim ciğerlerimi
Yavaş yavaş hava kararır
Masum bir şeytan gibi tanıtır kendini
Göğsümde koca bir ağırlık
Gökyüzü kapkaranlık şimdi...
Aydınlıkta huzur bulduğumdan da değil.
Çoktandır karanlık,
Tek kaçış yerim
Dün gece ansızın aklıma geldin
Sensizliğe çoktan alıştım halbuki
Meraklandım... nasılsın?
Hatırı kalmış anıların
Daha mı derinlerdi ya onlar?
Yaralardan, bıraktığın
İşte, öylece sorgularken düşünceni
Bir parça biliyordu içimden
Senin de aklından geçtiğimi
iyiler içini ısıtırken
kötüleri göz ardı etmek
kendi acılarına yaptığın
saygısızlıktır.
yaşadığın acının raddesini
birkaç tebessümle
unutamazsın.
tesadüfen yapılan hiçbir şey yok
bahane bulmak gözüne sadece
perde çekecek. davranışlar
sorumluluk gerektirir... alabilene
en insani görevlerini bile yerine
getiremeyen insanlar sana
merhamet duymayacak
sen niye merhamet edesin?
insanlığı insan olmayana öğretemezsin
etrafında insan görünümlü canavarlar
olacağı kaçınılmaz bir gerçek
sen insan kal KENDİNİ KAYBETME