“Bir zamanlar öyle günler vardı ki; ne kanla kirlenmemiş bir toprak, ne güvenle geçen bir gün, ne kayıpsız kalan bir aile, ne de huzurla uyunan bir gece bulunurdu. Sebebi bile unutulmuş bir savaş, sonu gelmeyen bir öfkeyle yeryüzünü kasıp kavuruyordu. Uykuda olanlar kabusa hapsolurken, uyananlar başka bir kâbusun içine uyanıyordu.”
O karanlık yıllar geride kaldı belki, ama hâlâ tamamlanmamış bir şeyler var. Hayat, son bir direniş için son hazırlıklarını yapıyor. Kehanetin gölgesi kapıya dayanmışken, toprağa ayak basanlar artık adı bile hatırlanmayan kadim varlıklar…
Osman Özer
