Herkes seçimini yapmıştı, roller biçilmiş ve artık oyun başlamıştı. Bu oyundaki tek umut hakemin aşk olmasıydı . Aşk adanmışlık isterdi , güven tohumu filizlendikçe hep beraber büyüyecek , yürüyeceklerdi. El ele yaşam tünelindelerken biliyorlardı ki , gelecek ne kadar karanlık olsa da eninde sonunda aşta sadakatli olanlar kazanacaktı.
Aşk yeryüzünden semalara kadar hükümranken nefret , kin , iblislik kendi kuyusundandı ve o kouyulara düşenleri kirletecekti, temiz olanlarsa kirlenmekten uzaktı.Sadece sadık bir hal ile aşlkla dostluğun huzuru içinde ebedi hayatı bulacaklardı.
Arife Çoban
