Taşkala Kuşlar’ı yazarken Yaşar Kemal’e bir röportajda ‘’Neden hep Çukurova’yı yazıyorsunuz?’’ sorusuna ‘’ Herkes kendi Çukurova’sını yazıyor.’’ Söylemini rehber edindiğimi söylemeliyim. Benim Çukurova’mın da Saçıkara Köyü olduğunu bilin istedim. Saçıkara sizi yerele iten konuşmaları, geriye iten bakışları ve içine çeken kapı ardıllarına alır. Bunu neden söylüyorum elbette nedenleri sıralı. Yazdıklarımı kısa kesiyorum ki aralarına aldıklarında pata küte hırpalayıp tanınmaz hale getireceklerini çok iyi biliyorum.
Ayçiçeği tarlasında insan siluetindeki korkuluğu düşünün. Yazdığım topraklarda bu yoktur. Kendilerinden daha korkunç ve daha rezili de yoktur. Hayvanların yüzleri bile ekşidir. Ağaçların kabukları soyuk, ev duvarlarının sıvası döküktür. Sütleri kesik yolları yavandır. Serpilip de yeşereni keçiye, koyuna yedirmişler. Yeniyetme bir kız çocuğunun şalvarının çarpışı duyuldu mu, köşe başlarından doğrulan yoz bakışları görürsünüz. Durumu olmayan aileye giymedikleri giyitleri, yatmadıkları yorganları, yemedikleri bulguru verirler. Farelerin insanın değil de kilim altındaki Amerikan dolarının kulağını yediğinde ev sahibi kefenin cebi olmadığını anlamadan ölür. Seviyorum diyerek yerden yere vurmuyorum Saçıkara Köyünü.
Anlatmak istediğim şey şudur:
Yazar değil bir yazanım. Aydın değilim ancak aydın sorumluluğu güderek köyümde gerçekleşen sürekli karşılaştığımız, içimizde nevrozluk yarattığımız ve elimizden gelmeyip seyirci kaldığımız bercesteyi okuyun istiyorum.
Lodosun erittikleri ile poyrazın kestiklerinden kimse şikâyetçi değil. Asıl amaç poyraz penceresini aralayanın kimler olduğunu bulup hesap sormak.
Şubat 2022
Mulla Kurt
