Ben bir Teyerim.
Sade, basit bir ağaç. Diğer tüm ağaçlar gibiyim.
Bir yandan da hepsinden farklıyım çünkü Adem sırrımı biliyor. Ben de Adem'in sırlarını bilirim. Konuşmayı babasından öğrendi Adem. O vakit dedesi yenice doğuyordu.Bir bedenden başka bir bedene savrulup duruyorlardı ki yoruldular.Benim gibi yalnız yaşamanın bedelini taşıyamadılar.
Ya bildiklerini dilim öğretecekti onlara ya da son bir seçenek unutulup gidecek tüm bilinenler.Biliyorum bir gün, bu ağacın altında toplanırdık bir vakit diyecek dallarımı budayan biri. O vakit ne zaman gelir, bilmem. Ne de olsa her göz kırptığında değişiyor gelecek.
Sonsuz seçenekten birini gerçek kılıyor iraden. Mirasımı bilmek isteyenlere, bilicilere öğrettiğimden bu yana bir kaç yüzyıl geçti. Bu gerçek. Şimdi ne olacak kabul etmezlerse diyebilirsin belki de.
O vakit unut tamamlanmayı, tam olmayı.Ya da kulak asma basit bir Teyer ağacının sözlerine.
Kaç yazar?
Şerife Karabıyık
