Görmek istemediğimiz bir durum mevzu bahisse, kapanır göz kapaklarımız. Sıcak bir şeye değersek otomatikman çekeriz elimizi. Nefesimizi tutabiliriz bir süreliğine kokudan uzak kalmak istersek. Tadını sevdiğimiz ya da sevmediğimiz şeylere dilimiz bizden önce verir tepkisini. Ama duymak istemediğin her ses için vücudunda başka bir uzuv devreye girmek zorunda kalır. Uzaklaşmak için ayakların ya da kulaklarını tıkamak için ellerin. Ve ne ilginçtir ki, eğer işitme engelliysen duyurmak için kendini yine başka bir uzuv gereklidir tıpkı ellerin gibi. Konuşan ellere sahip bir gencin içi ne kadar acır ya da can acıtmak için neler düşünebilir olduğuna inanamazsın. “Ben duyamıyorsam siz de görmeyin.” diyebilir mi mesela? Size kızdığı bir gün evin şalterlerini indirip, elektrik kesildi sanmanıza sebep olup sizi geceleyin karanlıkta bırakabilir mi? Elleriyle sadece kendini anlatmayıp romantik akşam yemeğinizi de elleriyle sabote edebilir mi? Hadi bir bakalım, neler düşünebilir, neler yapabilir.
Aysel Canbolat
