Vahşi Kent Ormanı ahşi Kent Ormanı romanı biçimselliğiyle, kurgusallığıyla, temalarıyla, metaforlarıyla, psikolojik çözümlemeleriyle, toplumsal yaraları deşme ve çırılçıplak bir şekilde deşifre etme cesaretiyle, törelerin darmadağın ettiği bireylerin savruluş hikâyeleriyle, hayatın ne kadar acımasız olabileceği gerçekliğiyle tam bir edebiyat şölenidir bana göre. Dışsal hikâyeler ile içsel hikâyeler iç içedir, bilinç akışı ile iç monolog anlatım teknikleri yan yanadır. Roman akıcılığı ile okurun gırtlağına yapışırken aynı zamanda zihninin derin katmanlarına uğradıkça deşiyor.
Yazar, Ankara caddelerinin sosyal röntgenini çekerken Mardin’in feodal Emarını da kılcal damarlarına kadar çekiyor.
Ana karakter olan Cihangir çift kişiliklidir, bir var olandır bir de var sayılan yani bir nevi şizofren… Zorlu aşklar arenasıdır da Vahşi Kent Ormanı. Roman ‘anı roman’ şeklinde de kendini aşıyor. Gerçeklikle hiper gerçeklik veya gerçeküstücülük Marquez, Faulkner, Yaşar Kemal gibi bazen iç içedir, yan yanadır. Zaman, aşk, sevgi, güven talana uğramıştır Vahşi Kent Ormanı romanında.
M.A.Başkurt’un şu tespit ve çözümlemelerine bakar mısınız?
-Sanat zamanın ahtapotudur, her zamanda yaşayabilmeyi başaran canlı bir organizmadır. Sanat zamanın hikâyesidir.
-Yazmak arınmaktı, tanrının gözü olmaktı.
-Kapitalizm, sosyoekonomik bir açık olduğu kadar insanda iyiyi ve kötüyü birbirinden ayıran bir çözeltidir. Zenginler gerçekçi, fakirler hayalcidir.
-Toplum ve geleneklerin yüzü babamın yüzü gibiydi ve hepsi annemi dövüyordu.
Mehmet A. Başkurt
