Yazar:
Masum Said Erincik
Tahmini Okuma Süresi:
1 sa. 42 dk.
Sayfa Sayısı:
60
Basım Tarihi:
Temmuz 2022
Yayınevi:
Flora Kitap Yayıncılık
ISBN:
9786258353631
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Yorumlar ve İncelemeler
Puan vermedi·60 syf.·
2022 338. kitabı
Değerli hemşerim Masum Sait Erincik'in onbir yıllık şiir birikiminden oluşan ilk şiir kitabı. Fazlasıyla duygu yüklü ve güzel şiirlerden oluşuyor. Ben severek okudum. Ayrıca kitaptan elde edilen bütün gelir yetim çocuklar için kullanılacak. Sizde hem bu hayra ortak olmak hem de güzel bir şiir kitabı okumak isterseniz 
Masumsait Instagram hesabından kendisine ulaşarak kitabı imzalı bir şekilde temin edebilirsiniz. Keyifli okumalar:)
Masum Said Erincik
Masumsait Instagram hesabından kendisine ulaşarak kitabı imzalı bir şekilde temin edebilirsiniz. Keyifli okumalar:)
Masum Said Erincik
Vaveyla, insanın içine sığmayan acının dile taşması, bastırılmış duygunun çığlığa dönüşmesidir. Kitap daha ilk dizesinden itibaren okuru bir anlatının içine değil, bir iç sarsıntının ortasına bırakır; şiir burada süslenmiş bir ifade değil, yarılmış bir ruhun doğrudan sesidir.
Kitap boyunca bu çığlık özellikle kayıp ve baba eksikliği etrafında yoğunlaşır. “Babamın düştüm merdivenlerden” dizesi, yalnızca bir hatıra değil, hayatın zemininin kaymasıdır. Çocukluk güvenli bir alan olmaktan çıkar, ani bir düşüşe dönüşür. Aynı kırılma “Yaş sekiz gün sekiz yetimliği ile sarstılar beni” dizesinde zamanın içine kazınır; yaş artık büyüme değil, travmanın sabitlendiği bir yaradır.
Bu kayıp duygusu yalnızca geçmişte kalmaz, şiirin tamamına yayılır. “Elimi nereye atsam üst üste yığılmış yalnızlıklar ve kederler” dizesi, yalnızlığı bir his olmaktan çıkarıp fiziksel bir ağırlığa dönüştürür. İnsan burada yalnızlığı taşımaz; onun içinde yaşar. Dünya, boşluklardan değil, birikmiş eksikliklerden oluşur.
Doğa imgeleri bu içsel çöküşü sürekli örter ve açar. “Toprak ıslaktır şimdi, örterdin üstünü” dizesi ölümün soğukluğunu değil, bir sarılma ihtimalini taşır. Bu yaklaşım “Ey babama anası gibi sarılıp uyutmuş toprak” dizesinde daha da belirginleşir; toprak hem son hem de teselli olur.
Metnin metafizik damarında ise sürekli bir yakarış vardır: “Ah ya Rabbi, rahmet yağdır; bükülmüş tevekkülün ellerini düzelt”. Bu çağrı, bir cevap aramaktan çok dayanma gücü istemektir. İnanç burada bir çözüm değil, acının içinde tutunulan bir eşiktir.
Öte yandan şiirler yalnızca bireysel bir acıya değil, genel bir insan eksikliğine de bakar: “Kime baksam ayakkabının teki yok; sanki herkes babasız doğmuş, annesiz büyüyor”. Bu dizeyle yalnızlık kişisel olmaktan çıkar, kolektif bir hâle dönüşür; herkesin bir
Vaveyla, insanın içine sığmayan acının dile taşması, bastırılmış duygunun çığlığa dönüşmesidir. Kitap daha ilk dizesinden itibaren okuru bir anlatının içine değil, bir iç sarsıntının ortasına bırakır; şiir burada süslenmiş bir ifade değil, yarılmış bir ruhun doğrudan sesidir.
Kitap boyunca bu çığlık özellikle kayıp ve baba eksikliği etrafında yoğunlaşır. “Babamın düştüm merdivenlerden” dizesi, yalnızca bir hatıra değil, hayatın zemininin kaymasıdır. Çocukluk güvenli bir alan olmaktan çıkar, ani bir düşüşe dönüşür. Aynı kırılma “Yaş sekiz gün sekiz yetimliği ile sarstılar beni” dizesinde zamanın içine kazınır; yaş artık büyüme değil, travmanın sabitlendiği bir yaradır.
Bu kayıp duygusu yalnızca geçmişte kalmaz, şiirin tamamına yayılır. “Elimi nereye atsam üst üste yığılmış yalnızlıklar ve kederler” dizesi, yalnızlığı bir his olmaktan çıkarıp fiziksel bir ağırlığa dönüştürür. İnsan burada yalnızlığı taşımaz; onun içinde yaşar. Dünya, boşluklardan değil, birikmiş eksikliklerden oluşur.
Doğa imgeleri bu içsel çöküşü sürekli örter ve açar. “Toprak ıslaktır şimdi, örterdin üstünü” dizesi ölümün soğukluğunu değil, bir sarılma ihtimalini taşır. Bu yaklaşım “Ey babama anası gibi sarılıp uyutmuş toprak” dizesinde daha da belirginleşir; toprak hem son hem de teselli olur.
Metnin metafizik damarında ise sürekli bir yakarış vardır: “Ah ya Rabbi, rahmet yağdır; bükülmüş tevekkülün ellerini düzelt”. Bu çağrı, bir cevap aramaktan çok dayanma gücü istemektir. İnanç burada bir çözüm değil, acının içinde tutunulan bir eşiktir.
Öte yandan şiirler yalnızca bireysel bir acıya değil, genel bir insan eksikliğine de bakar: “Kime baksam ayakkabının teki yok; sanki herkes babasız doğmuş, annesiz büyüyor”. Bu dizeyle yalnızlık kişisel olmaktan çıkar, kolektif bir hâle dönüşür; herkesin bir
Reklam
