Deniz kıyısında, sisle örtülü bir kasabada yankılar çoğalmaya başladığında, kimse bunun yalnızca bir ses olmadığını henüz bilmiyordu...
Bastırılmış suçlar, unutulmuş sözler, yarım bırakılmış hayatlar bir bir yüzeye çıkarken; kasaba, kendi karanlığıyla baş başa kalır. Sofralar kurulur, yollar tutulur, insanlar dağa, denize, birbirlerinin yüzüne bakmaya cesaret eder. Ama her yüzleşme kurtarmaz; bazıları yalnızca çözülmeyi hızlandırır.
Anıl Topçu, bu romanında mitolojik hafızanın izlerini modern bir anlatının içine ustalıkla yerleştirirken; fantastik bir hikâye akışını son derece sahici bir atmosferle örüyor. Okur, bir yandan gerçekliğin sertliğiyle yüzleşirken, öte yandan kadim anlatıların fısıltısını hissediyor. Tanıdık isimler, tanıdık hayatlar; ama bambaşka bir derinlik. Çünkü burada mucize de, felaket de insanın içinden doğuyor.
Viraneler, bir kasabanın değil; bir topluluğun, hatta insanlığın ortak belleğinde dolaşan çatlakların romanı.
Masumiyetin ne zaman kaybolduğunu, suçun nerede başladığını ve insanın kendi yankısından kaçıp kaçamayacağını soran karanlık, sarsıcı ve unutulmaz bir anlatı.
Anıl Topçu
