Zannanza – Hititli Prens’i okurken insan, yalnızca tarihsel bir anlatının içine girdiğini sanıyor; oysa birkaç bölüm sonra fark ediyor ki asıl anlatılan şey tarih değil, insanın değişmeyen kaderi. Güç, iktidar, sadakat, korku ve fedakârlık… Zaman değişse de insanın özü değişmiyor ve roman tam olarak bu noktada okurla güçlü bir bağ kuruyor. Eserin en dikkat çekici yönlerinden biri, Hitit dünyasının soğuk bir tarihsel dekor olarak değil, yaşayan bir organizma gibi sunulması. Saraylar, tapınaklar, savaş hazırlıkları ve tanrılarla kurulan ilişki; ansiklopedik bilgi yığılmadan, gündelik hayatın içinden süzülerek aktarılıyor. Bu da metni kuru bir “tarihi roman” olmaktan çıkarıp, canlı bir anlatıya dönüştürüyor. Zannanza karakteri, romanın omurgasını oluşturan en önemli unsur. O, yalnızca bir prens değil; iktidarın ağırlığıyla erken yaşta tanışmış, sevgiyi de şiddeti de aynı yoğunlukta yaşayan bir karakter. Onun çocukluktan yetişkinliğe geçişini izlerken, bir bireyin nasıl yavaş yavaş bir “devlet aklına” dönüştüğüne tanıklık ediyoruz. Bu dönüşüm ne tamamen yüceltiliyor ne de bütünüyle mahkûm ediliyor; yazar, okuru yargı vermeye zorlamak yerine düşünmeye davet ediyor. Agit ile Zannanza arasındaki bağ ise romanın en insani ve en kırılgan damarını oluşturuyor. Kan kardeşliği motifi, yalnızca bir dostluk yemini değil; sınıf farklarının, iktidar ilişkilerinin ve kader ayrımlarının üstünde kurulmuş bir vicdan ortaklığı gibi işliyor. Okur, bu ilişki sayesinde saray entrikalarının ve savaş kararlarının ardında kalan sessiz bedelleri daha derinden hissediyor. Dil açısından bakıldığında, anlatım yer yer masalsı, yer yer sert ve gerçekçi. Özellikle çocukluk bölümlerinde kullanılan dil, okuru yumuşak bir ritimle içine çekerken; savaş ve iktidar sahnelerinde bu ritim bilinçli olarak

ZannanzaAllahverdi Eroğlu · Arkhe Yayınları · 20250 okunma

Reklam