Yalnızlık hiçbir zaman sizinle birlikte değildir; her zaman sessizdir, ancak çevrenizde bir yabancı varken olanaklıdır: yer ya da kişi, ne olursa olsun, sizi tümüyle görmezden gelen, sizin de onu tümüyle görmezden geldiğiniz bir yabancı; öyle ki isteminizle duygunuz kaygılı bir belirsizlik içinde yitik , asılı kalır; sizinle ilgili her doğrulama durduğu için, bilincinizin özdenliği de durur. Gerçek yalnızlık, kendi balına yaşayan, sizin için ne izi ne de sesi olan, böylece de yabancının siz olduğu yerdedir.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kime "ben" diyeceğim? Başkaları için, hiçbir zaman benim olmayacak bir anlamı ve değeri varsa, "ben" ne demekti; başkalarının öylesine dışında olan benim kendim için, bir anlam edindiğim anda, bu anlam bu boşluğun ve bu tek başınalığın yılgısına dönüşüyorsu hemen.
Herkes içindeki dünyayı dışarıdaymış gibi, herkese zorla kabul ettirmeye, onu kendisinin gördüğü gibi görmeye zorlamak istiyordy, ona göre, başkaları, bu dünyaya içinde kendisinin onları gördüğünden başka türlü var olamazlardı.
Yirmi sekiz yaşındaydım, o güne dek de burnumu, güzel değilse bile, bedenimin başka yanları gibi çok düzgün sanıyordum. Bu yüzden de bir beden kusuru olmayan herkesin kabul ettiği şeyi kabul etmek kolay olmuştu benim için de: yani, insanın görünüşüyle böbürlenmesinin aptallık olduğu. Bunun için, bu kusurumu ansızın beklenmedik bir biçimde keşfedişim hak edilmemiş bir ceza gibi öfkelendirdi beni.