--- Yalnızım, evet, herkes yalnızdır, yalnızız.---·414 syf.·Edebiyat
10/10
2018 99. kitabı
TÜRK EDEBİYATI İÇERİSİNDE EN BEĞENDİĞİM İLK 10 ESER İÇİNDESİN
Neden mi? Başlayalım o halde.
Peyami Safa'yı herkes sevmez. Bunu hala anlayabilmiş değilim. O kadar dergi alıyorum yahu dedim ben neden hiç kapakta bir 'Peyami Safa' göremedim bugüne kadar? Nedir bu ön yargı?
Hep aynı yüzler dönüp dolaşıp karşımıza çıkarken neden bu muhteşem yazar, bu muhteşem eser hiç dillendirilmiyor? Sağa yatkın oluşu, siyasi tercihleri ve ağır eleştirileri onun mükemmele yakın olan ( özellikle bu eserinde) yazarlığını nasıl gölgeleyebilmiştir? Ufak bir araştırma yaparsanız eğer yaşadığı dönemdeki söylemlerini bulabilirsiniz ve sanılanın aksine doğuyu da batıyı da gayet net anlamış bir insan olduğunu görebilirsiniz. Ben incelememi hiç hazzetmediğim bu konudan uzaklaşarak esere yoğunlaşmak istiyorum.
YALNIZIZ ; yoğun melankoli, dram, trajikomik ve tabi ki yalnızlık içeren bir eser. Hah tam aradığımız. Ne kadar da biz!
Samim, eserin baş kahramanı. " Simeranya " adlı ütopik bir şehir hayal ediyor ve kitabını yazıyor. Aşık. Çocuğu yaşındaki Meral'e. Belki de çocuğu. O da muamma. Adam bir göz kırpmadan, bir nefes alışından, diz oynatışından senin içini dışını, düşündüğünü düşünmediğini, yaptığını yapacağını anlayabiliyor. Allah'ım erkeğin fazla zekisi de başa bela. Zavallı Meral ne yalan söylese inandıramıyor. Bir örnek vereceğim. Meral kızımız aşırı Paris düşkünü. Toplum tarafından dışlanmış ve 'orospu' olarak yaftalanmış yakın arkadaşı Feriha tarafından kandırılıp, Paris'e götürülmek, zengin ve yaşlı bir koca bulup zevk-i sefa sürmek peşindeler. Samim durur mu? Ah içinde ne fırtınalar kopar bu Samim'in. Meral ona yaptığı bir kaçamak hakkında yalan söyledi ve bir yalanından bakın ne ihtimaller kurdu Simeranya Kral'ı:
“Bazı incelikleri feda edilmesi pahasına, bu arzuları saymaya
Reklam
Gözyaşları kurur derler ama bize öyle olmadı. Gözyaşlarımız tükensin diye boşuna bekledik, birlikte geçiremediğimiz her an için acı pişmanlıklar duyduk.
Çek yazar Bohumil Hrabal kendi hayatından çokça izler taşıyan kitapta, 35 yıldır bir bodrumda atık kağıt presleyen Hanta’nın dokunaklı hikayesini anlatıyor. Hanta, atık kağıtları balyalamıyor, kitaplara o kadar düşkün ki adeta sanat eseri yaratıyor merkezine Kant’ı koyduğu balyalarla. Okuyor kitapları, kopamadıklarını evine götürüp saklıyor. Entelektüel üretimin ve kitapların değer görmediği toplumdan ve insanlardan dışlanmış ama kafasında balyaladığı kitaplarla paylaştığı bir yalnızlığı var. Arka planda 2.Dünya Savaşı travmalarını, SSCB dönemini ve endüstrileşmenin etkilerini de gördüğümüz eser, kitap sevgisine dair okuduğum en güzel ve en zengin metin. Kitaplarla bağ kuran herkesin çok seveceğine inanıyorum. Mutlaka okuyun.
