Feyyaz
@kitapsever343
oyle gorunuyor ki devir artik insanlarla kaynaşma, sosyalleşme devri degil, temkinli olma ve kabuguna cekilip kendi dunyani yaratma devridir.
ruh, ister acı çekerken, ister sevinç duyarken olsun, kendisiyle kesin bir hesaplaşmaya gider ve her şeyin böyle çözümlenmesi gerektiğine inanır; bilir ki; fırtınalar olmasaydı, güneşin sürekli sıcaklığı gücünü kuruturdu; böylece hayatının temellerine iner ve kendi kendini bir çocuk gibi okşar ya da azalar. kendini tanımanın yüceliğine erişmiş bir kişi tanrısal adaleti değerlendirebilir yalnızca.
Mutlu olmanın yolunu, karşıdakini mutlu etmek sanıyorduk. Yanıldık! Çünkü ne kadar mutlu ettiysek, o kadar yalnız kaldık. cemal sureyya