Sitem etmiyorum kimseye. Sessiz sessiz bir köşeye geçip dizlerimi karnıma çekmiş halde izliyorum olup bitenleri. Kızmıyorum kimseye. Kırılmıyorum da. Kainatın kuralı buymuş diyorum. Muhabbet etmiyorum kimseyle, muhasebeye çekiyorum artık kendimi.
Keyfim yerinde değil son zamanlarda , verdiğim değeri yerinde bulamadığımdan.
Buz parçalarını saplayıp ölü ruhlara canlanmalarını beklemişim. Meğer ne çok hevesliymişim.
Yavaş yavaş geçmişim kendimden , geçirmişim zamanı.
Beklemiyorum kimseden birşey.
Gidenleri de beklemiyorum. Ben bile gidiyorum kendimden. Giden kimsenin geleceğine inanmıyorum çünkü.
İlham perilerimin ilhamı kaçmış şu sıralar.
Kırılmışım, kaçmış insanlar.
Her sıkıntılarında yanında olduklarım, birer hayaletmiş.
Anlatamıyorum derdimi.
Atlatamıyorum derinlikleri.
Gittikçe boğuluyorum, gittiğinden beri.
Bir gidiş her geleni götürmüş kendisiyle.
Yeni başlangıçlar, başlamaması gerekenler yüzünden bitmiş çoktan..