Yalnızsın. Yalnız bir adam gibi yürümeyi, aylak aylak dolaşmayı, sürtmeyi, bakmadan görmeyi, görmeden bakmayı öğreniyorsun. Saydamlığı, hareketsizliği, varolmayışı öğreniyorsun. Bir gölge olmayı ve insanlara sanki hepsi birer taşmış gibi bakmayı öğreniyorsun..
İnsanoglu cok monoton..
Cogu zamaninin neredeyse tamamini gecimleri icin calisarak gecirir.
Ve ellerinde kalan kisitli ozgur zamanda da cok sikildiklari icin bundan nasil kurtulacaklarinin yolunu arar dururlar..
Ah,insanoglunun kaderi.