Ahsen Tosun
@kitapyureklisayfa
Bir devir kalbim de göçer bu cihandan
Eseflendiği yerden nefeslenip ruhundan
Nevbaharın ilk tohumuna dokunarak salınır
Uçar seyyar bir rüzgar gibi cihanın sınırına
Kanatlarına kırgınlık zaifiyeti uğramadan
Beyazına kar işlemeden, siyah köreltmeden
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
O cüsseli zerreyi garip diye
Gözlerine künge otu diktin
Ey kapatan! Kirpiğini perdeye kilitlemedim
Tutunursun paçana, kıyı mıdır kemik
Şimdi ben iskelene hırpa diye
Alemine sarsıntılı tufanları yamadım
Ey yığılan! Beden çomağını kırmadım
İğne ucu şimşek iziyle çizildi
Sen dalganın köpüğünde sarsıldın
Ne derin uykudayım; rüya bile beni gördü
Manzarasına gaflet sıçrayan tenteneli kalın gözümü
Perde içinde bir kat daha körlüğümü
Der-ya DerüAlıntı
Turnayı uçurumlar uçurdu,
Kayaların kirpiklerine eğrilmiş.
Göz bebeği, beşiğinde uyuyordu,
Ninni okuyan yağmurlar uğuldarken,
Ak ile kara, bu ıssız yuvada buluştu.
Damlalar boğazından akarken,
Deniz mavi bir meyve bahçesiydi;
Kökleri göklere salınan inci dalları,
Kabuğu eteğine serpilip yosunlaştı.
Turnayı göğünden koparma,
İnciyi derin suların bağrından.
Görmeye bak, suret biçme,
Bahçeyi sade yeşilden okuma.
Uçurumlar var, kanatsız kendini uçuran,
Kayaların dibinde kuşlarını kaçıran.
Yağmurlar damla damla inen,
Issızca bitkileri uyutur sanılan.
Ahsen Tosun
Derü → “iç, gönül, öz”