Ben hem insan dünyasının hem de fey dünyasının bir parçasıydım ve feylerinkinin aksine fazla uzun olmayan ama sivri uçlu kulaklarımla öyle gözüküyordum da. Öte yandan Marlo omuzları geride, alevleri göğe yükselen kanatları açıkken bu iki dünyadan da olabilirmiş gibi durmuyordu. Belki de bu yüzden kanatlarını hemen hemen hiçbir zaman diğer gözler için görünür kılmıyordu.
"Dondurucu soğuk, bir şeyleri yalnızca almakla ya da yalnızca dondurmakla kalmamış, bizi, olduğumuz ve olmayı bildiğimiz tek kişileri tümden değiştirmişti. Olur da tekrar dönerse ve döndüğünde eski hâlimizi bulacağını umuyorsa çok, ama çok yanılıyordu."
Karanlığın içinde, göze yaratılışı kusurlu bir canavar gibi gözüken yapı bir gün mahvolacaktı. Her şey mahvolurdu. Köprüler, lavtalar, ilişkiler... Hatta bazen yaşamlar ve ölümler bile.