Söylenen her söz binamıza yeni bir tuğla ekler.Bu yüzden ağzımızdan kaçmamalı kelimeler.Onlar bizim mahkumlarımızdır,izin verdigimizde çıkmamalılar dışarıya.Publis Syrus ne kadar haklı "Konuştuğuma çok kere pişman oldum.Fakat sustuğuma asla!"
Sevgili dost
Ariston'un tabiriyle, "Birbirlerine hoş ve faydalı görünmedikleri gün birbirlerini artık sevmeyen," dostlarla ne işimiz var.Bizim,peygamberi ısırmasın diye ayağını yılan deliğinin üstüne kapatan Ebu Bekir'imiz suikastı haber alınınca peygamberin yatağına yatan Ali'miz var.Son yudum suyu birbirlerine gönderip susuz şehit olan sahabilerimiz var.Bizim,"İman etmedikçe cennete giremezsiniz,birbirinizi sevmedikçe iman etmiş olamazsınız." , "Sizden biriniz kendisi için sevdiğini Müslüman kardeşi için de sevmedikçe gerçek mümin olamaz", "Size aranızdaki sevgiyi arttıracak birşey söyleyeyim mi selamlaşınız" diyen peygamberimiz var! "Sevelim,sevilelim,dünya kimseye kalmaz" diyen Yunus'umuz düşmanın attığı taştan değil dostun attığı gülden incinen Hallac-ı Mansur'umuz var.