1
137
1 üyeTakip
Bak, artık o kadar altüst oldum ki sabahın erken saatlerinde yazıyorum. Kalbimde sancı, elimde is kokusu, yüzümde sahte bir gülümseme. Acıya kafa tutuyorum, acıya kafa tutulur mu hiç deme deniyorum işte. Bak, şimdi de kan içinde gözlerim. Dönüp bir kere baksam kendime saatlerce ağlarım, öyle değiştim. Sırtımdaki bu yükler daha ne kadar yere çekecek beni bilmiyorum, bilseydim zaten bunları yazmazdım. Derin acılar dilsizdir derler, ondan mı hep bu suskunluğum?
Reklam
Bazen bir kuyuya benziyor hayat; kör, pis zehirli bir kuyuya. Boğuluyorum, ölüme koşacak mecalim kalmıyor, kimseyi görmüyor gözüm. Sevdiklerim yabancılaşıyor. Kitaplar tuğla oluveriyor birden. Elimden hiçbir şey gelmiyor. Varlığım bir tele asılıyor. Bir kâbus bu, bir hastalık.
Boğazımda bir urgan var sanki, sanki o urganın ucunu bir ağaç dalına bağlamışım da uçurumdan aşağıya atlamışım gibi. Öylesine nefessiz, öylesine acı içinde hissediyorum ki yinede tüm bunlara rağmen susuyorum. Dudaklarımın arasından tek bir inilti çıkmıyor, belki de bu yüzden hiç görülmüyor. Benim boynumdaki urgan bir başkalarına salıncak mı oluyor?
Reklam
Reklam