1
176.
0 üyeTakip
başımın ağrısı, ayaklarımın isteksizliği, gözlerimin fersizliği geçmiyor. birkaç ay önce gece yatmadan önce sabah da uyandığım gibi baktığım haberler, telegram mesajları artık birikiyor. unutmuyorum ama hatırlamıyorum da. bir acıyı dindiremiyorsam ona ortak olmalıydım oysa, bunu kendime şubat ayında öğretmiştim. göğsümde bir ateşle şaşkın şaşkın dolaşıp durmayı alışkanlık edinmiştim. ama bir nimet midir külfet mi bilinmez, beynim durdurdu beni. kaydırıp geçmeyi okuyup geçmeyi izleyip geçmeyi hayata devam etmeyi öğretti. kızgınlığım bile söndü. market sepetlerine ağlamaklı bakmıyorum artık. "bir hançer ağacı gibi büyüyemiyor içimde acı." bir gün bunlar da bitecek ya da bitmiş gibi olacak biliyorum ve o gün duyacağım utancı düşünüp ürpermemekten ürperiyorum. kaçmak en kolayı, kaçıyorum.