Piştî ku şaxek min heye ku ez li ser bigirim, ez li yên mayî nafikirim, ez pir bêhiş im.
Tutunacak bir dalım olduktan sonra gerisini düşünmüyorum bu kadar gözü karayım.
Belki yıllar geçecek, yüz hatlarımız buruşacak, saçlarımıza aklar karışacak ve gözlerimizin feri sönmeye başlayacak... Evet böyle olacak çünkü zaman böyle bir şeydir. Lakin bu geçen süreçte edindiğimiz tecrübeler hayatı tanımlar.
Anlayacağınız zaman fiziksel bir yorgunluktur. Hayat bu yorgunluğu göğüsleyip bu süreçte olgunlaşmanın adıdır.
Mutluluklarımızı nerde ve ne zaman kaybettik? Sahi çocukken gözlerimizi yumduğumuzda sahip olduğumuz düşlere ne oldu? Bizi böyle eksiltmeye başlayan neden neydi? Mutluluklarımızı hangi gecenin kâbusuna kurban ettik?
bizler dünyanın neresine gidersek gidelim. Hiç bir zaman insanın zalimce uygulamalarından dolayı, insanın o öfke, kin, nefret bakışları altında asla özgürleşemeyeceğiz.