k
Kalemimden
27 üyeTakip
Kişisel yazılar ve edebi paylaşımlar.
ulu orta her şeyi söyleyebilen birinin kaleminden sevgiyi anlatamam belki ama çekingen, sevgisinden korkan, görünce gözleri dolu dolu gülümseyen biri tarafından çok güzel anlatabilirim.
Sadece onu gözümde canlandırıyorum. Bir büyüteçle büyütüp saklıyorum zihnimde, kalbimde. Ama o büyüteç şimdi bana; onun bütün kusurlarını bağırıyor artık. Kaçtığım ne varsa, her hatası, her eksikliği karşımda duruyor. Ama ben... Ben kulaklarımı tıkadım, duymuyorum. Müziği açtım; Kalben çalıyor, ben Sadece dinliyorum.
Reklam
Hayatım ne kadar da tuhaf değil mi?
Rüya gördüm daha demin, yine uyandım. Uyandığımda gördüğüm şeylerin de bir farkı yok gibi... Hayat dediğimiz şey de rüya aleminden başka bir şey değil sanki. Ne zaman uyanacağız acaba? Uyandığımda da bu yaşadığım saçma şeyleri yaşayacak mıyım?
Ben çok donuk kaldım bu döngüsel hayatın içerisinde. İnsanlar nasıl devam ediyor anlam veremiyorum; ben pek edemiyorum da. Hiçbir amacım yok gibi geliyor, ot gibi yaşıyorum. Kendime acımasız olma konusunda ise üzerime tanımıyorum.
Bunları yazdığımda bile bu hali tam anlamıyla ifade edebildiğimi zannetmiyorum. Halin içindeyim, ne kadar donuk olduğumu düşünsem bile sürekli bir devinim var...
Ölüm, ölüm dediler.
Ağladık.
Yaşıyor muyduk diye sormadık hiç.
Yedik, içtik; acı, tatlı.
Sevdik mi diye sormadık.
Sahiden sevdik mi?
Derdi olana dert verdik daha fazla.
Düşenin üzerine çıkıp, bir de biz ezdik.
Sahiden ezdik mi, ezildik mi?
Bilmediğim şeyler var, bilmediğin şeyler var. Kendimle aramda, bizim aramızda... Ne zaman bileceğiz, ne zaman anlayacağız? Zor mu bu, yoksa sadece bir durak mı?
Öğrenmek istiyorum; içindeyken ya da içinde zannederken aslında dışında mıyım? Dışarıdan izliyorum kendimi ve bizi, olabildiğince... Yoksa sen de mi aynısın? Aynı olsaydın eğer, sana baktığımda bunu görebilirdim; ama aynı değilsin.
Reklam
Reklam