Sevilmekten korkuyorum , birinin beni sevmesinden , bana değer vermesinden korkuyorum. Beni düşünmesinden , beni ben gibi kabul etmesinden korkuyorum. Korkularımla yaralarımla izlerimle hayallerimle çocukça davranışlarımla umutlarımla sinirlendiğimde her tarafı dağıtmamı kabullenmesinden korkuyorum. Gereksiz yere konuşmalarımı isteyerek dinlemesinden , dediğim şeylerle alay etmeden ciddi şekilde dinlemesinden beni azarlamamasından bilmediğim bir şey hakkında dalga geçmemesinden korkuyorum. Birinin beni sevmesinden korkuyorum , bana değer vermesinden beni kabullenmesinden beni olduğum gibi sevmesinden korkuyorum. Olmayan güvenime rağmen bana iyi hissettirmesinden kendimi evimde gibi hissetmemden , sarılınca herşey düzelecekmiş hissi vermesinden korkuyorum. Birinin yanımda olmasından korkuyorum bana güç vermesinden beni ayajta tutmasından her düştüğümde her seferinde usanmadan bıkmadan ayağa kaldırmasından , çok konuşunca sıkılmadan dinlemesinden ,
beni kabullenmesinden korkuyorum.
Beni ben bile sevmezken beni sevmelerinden korkuyorum. Hata yapsam ne der acaba diye düşünememkten korkuyorum , kendimi anlatamadığım zamanlarda bile beni anlamasından beni benden daha iyi tanımasından korkuyorum. İnsanların içinde beni küçük düşürmemesinden her davranışımda bir kusur bulmamasından aksine benimle beraber saçmalamasından korkuyorum. Elimde olmayan şeylerden dolayı alay etmemesinden , korkularımdan bahsederken boşver demek yerine , nasıl üzerine gideceğim hakkında konuşma yapmasından korkuyorum. Beni yaşatmasından korkuyorum. Birinin beni sevmesinden korkuyorum , bana yeniden yaşamaya değer verdirmesinden , pizitifmiş gibi davranmak yerine pozitif olmama yardım etmesinden korkuyorum. Duygularımı rahatça anlataileceğim , asla alınmamasından üzerine kendi duygularını gizlemeden