Keşke dünya hepimizin sığacağı kadar büyük olsaymış. Oysa dünyaya sığmayan insanlar kalbimize kolaycacık sığarmış. Çünkü unutulmakmış esasen ölmek...Vâr olmayan hayalî kahramanların masallarına inanmak değilmiş önemli olan. Vâr olan, gerçek kahramanlardan sonsuz bir masal yaratmak ve bıkmadan, usanmadan o masalı anlatmakmış. Kalbimin her bir odasını çok sevdiklerime ayırmayı o gün öğrendim. Gidenlerin arkasından ağlamak yerine gelenleri gülümseyerek karşılamayı öğrendiğim gibi.