Kötü bir kişisel gelişim kitabi
55 yaşından sonra kişisel gelişim kitapları çok boğucu, yapay ve sıkıcı oluyor. Çok kötü bir kitap. Sürekli pozitif enerjiyi anlatan yapmacık bir söylemi ve. Bitimine istedim ve bitirdim. Okumaya değmez
“Yalansızız artık. Hâlâ birkaç sırrımız var. Ama yalansızız.”
Evlenip aynı çatı altında yaşıyorlar diye karı koca olur mu insanlar?
Aynı ana babadan oldular diye birbirlerine sahiden kardeş olur mu çocuklar?
Yıllar kalbini dağlasa da içlerindeki o kor söner mi âşıkların?
Her şeyi aşikâr olanların sakladıkları sırlar daha mı çoktur?
Bu kitabı okurken kimi yerde kahkahalarla güldüm kimi yerde gözyaşlarım sel oldu. Dışarıdan baktığınızda sıradan ve birbirine bağlı görünen bir aile. Ama ne sırlar saklı içlerinde, ne günahlar yer etmiş de yük olmuş gönüllerine. Okudukça, karakterleri dinledikçe yavaş yavaş çözülüyor ilmek, yanıt buluyor kafanızdaki sorular.
Herkesin bir hikayesi var, açıp baktığında herkesin yaraları var. Dışarıdan baktığınız binaların her penceresinde ayrı ayrı hikayeler, hayaller, umutlar, sırlar, acılar var ve bu kitapta bu evlerden birinin hikayesine, acılarına bir psikolog edasıyla şahit oluyorsunuz...
"İnsan yaşamı alaya alınmayacak kadar hüzünlü ve ciddidir."der Fernando Pessoa.
Başlangıçta ısınamadığım, kötü gördüğüm, sevemediğim karakterlere, kitabın devamında kendi hikayelerini dinleyince hak verdim. Hayat herkese iyi davranmıyor. Bazen hayat insanı kötü olmaya itiyor. Kimseyi yargılamamalı, yadırgamamalı...
Şermin Yaşar'ın okuyup da sevmediğim hiçbir kitabı olmadı şu ana kadar. Genç edebiyat alanındaki bu ilk romanını da öyle sevdim ki kitaplığımda favoriler arasında yerini aldı. Herkese tavsiye ederim ve keyifli okumalar dilerim...
İnsanların bu kadar kötü olabileceğine inanmak zordu. Aynı kanı taşıdığım insanların bu kadar canavar olması korkunçtu.
Fakat dünya öyledir ki çoğu zaman kusur, erdemin bir koludur. En iyi eylemler, en kötü nedenler uğruna ve en kötü eylemlerde en iyi nedenler uğruna gerçekleştirilir.
Mahmud el-Verrâk demiştir ki:
Bana karşı çokça kusur işlense de, bütün günahları affetmeyi kendime vazife yapacağım.
Karşılaştığım insanlar şu üç kesimden biridir: Benden şerefli, düşük ve emsalim.
Benden üstte olanın kıymetini bilirim ve hakkını veririm. Böyle kimselerin hakkını korumak gereklidir.
Benden düşük kimseye gelince, o bana kötü bir şey söylediğinde, ona karşılık vermeyerek şerefimi korudum; beni birileri kınasa da!
Emsalime gelince, o bana karşı bir hata ve kusur ettiğinde, (onu affederek) fazilet gösterdim. Şüphesiz hayır (ve hilim) ile gösterilen fazilet, her şeyden üstündür."
