Kübra
@kubare
Şu anda okuduğu kitap
"Kız kıza" geçirdiğimiz anlar, özü itibarıyla bir uçarılığın dışavurumundan başka şey değilmişçesine, onların viski içip poker oynadıkları anlar düşünsel açıdan daha müstesnaymışçasına, erkekler tarafından dalga konusu olup hor görülüyor. Fakat bu anlar kof değil ve beyhudelikten de çok uzak. Örgü kulüplerimiz ve pijama partilerimiz önemli ve harikulade. Çünkü kadın dayanışması hiçbir zaman uçarı değil ve her daim politik.
Reklam
Kadın toplaşmaları cadı ayinleridir. Toplanma gerekçeleri siyaset değilse erkekler tarafından gülünç ve yersiz görünürler, bir mücadelenin savunucusu olduklarındaysa dışlayıcı ve tehditkâr.
Kadınlar kendilerine, bekarlığı bir ceza gibi değil de tıpkı ötekiler gibi, kusurları ve avantajlarıyla bir hayat deneyimi olarak yaşama izni verdiğinde, bir "erkeğe", herhangi bir erkeğe ihtiyaçları olmadığını bir kez daha keşfederler. Bağımsızlıklarının ve özgürlüklerinin keyfine varırlar. Ve nihayet bir partner bulduklarında, bu gerçekten de müşterek tatmin imkânıyla, birlikte ilişkiye başlama isteği uyandıran biri karşılarına çıktığı için gerçekleşir. Yalnızlık korkunç bir fikir olduğundan, kendilerine illa bir partner gerektiğinden veya beyefendi günlük programını çekip çevirecek, çoraplarını yıkayacak birine ihtiyaç duyduğundan değil.
Görünüşe bakılırsa en mutlu kişiler bekar ve çocuksuz kadınlar. İlişkide kendine düşen görevi hakkıyla yerine getiremeyecek donanımda bir sevgiliye sahip olmanın hüsranından azade, üzerimize yüklenen yegâne ruhsal yükün kendimizle bağlantılı olduğu bir yaşam hayal etmeyi başarsak, bunun hiç de şaşırtıcı olmadığını anlarız.
Dürüst olmak gerekirse vasat bir erkeğin kendine duyduğu güvene sahip olmak, aynı zamanda kendimize daha nazik davranmak demek. Dünyada onca erkek mükemmelliğin yakınından bile geçmeden yolunu bulabiliyorsa, belki bizim de kendimizi yokuş aşağı bırakmamızın vakti gelmiştir.
Reklam