Kübra
@kubrademirts
إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا
Şu anda okuduğu kitaplar
“Öyle sevdim ki seni
Öylesine sensin ki!
Kuşlar gibi cıvıldar
Tattırdığın acılar.”
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İnsanın görmediği zaman birinin varlığını unutması çok daha kolay oluyordu demek. Belki de vicdan, sadece kalple değil, gözle de bağlantılıydı.
İnsan bir derdi varken o derdi dünyanın merkezi gibi görüyordu. Başkasının acısı ne kadar yakınından geçerse geçsin, ucu kendisine değmediği sürece yakmıyordu ateşi. Tıpkı dünyayı teğet geçen bir meteor gibi.
İnsanların tek bir yüzleri yoktu. Farklı ortamlarda büründükleri birden fazla yüzleri vardı. Üstelik bu yüzler o kadar farklı olabiliyordu ki, eğer o yüzler farklı insanlar olup da bir yerde karşılaşsalar, birbirlerinden nefret edebilirlerdi.
Bazen insan etrafına değil ama kendisine ne de güzel yalan söyleyebiliyor, gerçekleri görmezden gelebiliyordu.