Kübra
@kubrateacher
Benim okumamda bu kitap, hayatın farklı yollarını “ne olabilirdi?” diye zihnimizde tekrarlamak yerine, elimizdeki hayatla nasıl daha derinden barışabileceğimizi gösteren çok güçlü bir mesaj taşıdı. Okurken bazen Nora’nın seçimlerini kendi hayatımla ilişkilendirdim ve bu, sadece bir hikâye okumaktan öte, bana cesaret veren bir düşünme şansı verdi. Bu açıdan bakınca kitabı gerçekten beğendim – hem duygusal hem felsefi açıdan zengin, insanı düşündüren bir okuma deneyimiydi 🩷
Deniz… Henüz çocukken ailesi bakmak istemediği için yetimhaneye verilen, gittiği yerlerde aşağılanan, geniş bir ailesi olmasına rağmen yalnız olan, hiçbir yere sığdırılamayan minik bir kız çocuğu… Yaşadığı tüm zorluklara rağmen hayata bir noktadan tutunmayı başarmış.
Yazarın kullandığı dil ve anlatış biçimi öyle içine çekti ki, bir sayfa diye diye kitabın sonuna geldim.
Acı ve umut dolu bir öykü okudum. Kim bilir, belki de her şeyin bir zamanı vardır; geç kalmış sayılmayız?
Bu kitabı okurken kelimelerin beni yavaş yavaş içine çektiğini hissettim. Tarık Tufan’ın kelime seçimi öyle güçlü ki bazı cümlelerde durup düşündüm. Anlatım sade ama duygusu çok yoğun; bu da kitabı benim için daha etkileyici kıldı.
Kahramanların psikolojileri beni en çok etkileyen kısım oldu. Onları okurken birer karakterden çok gerçek insanlar gibi hissettim. İç dünyaları, suskunlukları ve kırılganlıkları fazlasıyla tanıdıktı aslında.
Kitap boyunca merakım hiç azalmadı, hislerin nereye varacağını merak ettim. Tarık Tufan insanın yalnızlığıyla, eksikliğiyle ve aşkı taşıma hâliyle ilgili bir dünya kuruyor.
Ve sanırım gerçekten bu dünyada aşıklara yer yok.
