Muhabbet ŞişmanlatırTasavvuf
Ebul Abbas Mursi (ks) derdi ki:
"Şişman gördüğün müride itiraz etme. Çünkü muhabbet kalbe girince kul şişmanlar."
Şibli (Rahimehullah) çok şişmandı. Ona şişmanlığı sorulunca şöyle derdi:
"Her ne zaman kimin kulu olduğumu hatırlasam şişmanlıyorum."
Hikâye:
Bir seferinde müridin biri şişman bir şeyhin meclisine gitti. Baktı ki şeyh müritlere dünyadan zahid olmayı anlatıyor.
Mürit içinden;
"Kendisi ayı gibi yağlı olduğu halde bu şeyh insanlara nasıl zühdden bahsediyor!" diye geçirdi.
Şeyh onun aklından geçene vakıf oldu ve şöyle dedi:
"Allah'ın yüceliğine yemin ederim ki; beni yemek şişmanlatmadı. Beni ancak Allah Teala'nın muhabbeti şişmanlattı."
Bizim Yunus
Deniz oldu birkaç kadeh susuzluğum kanmaz benim İniltilerim eksilmez gözüm yaşı dinmez benim
Gel soralım bizim ile kim giresin bahçelere Dâim öter bülbülleri gülistânım solmaz benim
Bizim ilin bahçeleri dâim tâzedir gülleri Ma'murdurur bustanları ağyar gülüm üzmez benim
Mansur kadehin nice kez ma'şûka sundu elime
Dört yanımdan od urdular kimse halim bilmez benim
Yana yana kül olubam sen ma'şukanın yoluna
Günde bin kez yanar isem dosttan yüzüm dönmez benim
Canım aşkın külüngüne Ferhad olup tuttum başım
Dâim dağları keserim Şîrin'im hiç sormaz benim
Yunus aydır ey sultânım aşkın ile yandı cânım
Gel kılar isen dermanım ayrık canım ölmez benim
Yunus Emre - Hayatı ve Bütün Şiirleri
Reklam
Gaflet, biz ile âhiret emelleri arasına bir perde misali girmiştir. Böylece kalplerimiz, Allah Teâlâ’nın tehdidi karşısında katılaşmış, günahların oluşturduğu pas ise gözlerimizi Allah’ın vadettiği sevaptan, azabından, emirlerinden ve hükümlerinden alıkoymuştur. Bunun sebebi şudur: Biz kalplerimizi âhireti düşünmekten uzak bıraktık. Böylece dünya düşüncesi kalplerimize hâkim oldu ve bizi meşgul etti. Sonunda kendimizi unuttuk çünkü kendimizi düşünmeyi ve gözetmeyi unuttuk. Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur: “Onlar Allah’ı unuttular, Allah da onlara kendisini unutturdu.”
Canzi'yi tanımadan evvel ben tanrıları kıskandıracak bir durumda idim. Şöhret?.. Vardı. Servet?.. Vardı. Gençlik, sıhhat, kadınlar... Ne ararsan... Fakat her şeyin dolu dolu köpürüp taşması bende bir nevi tiksinti ve tokluk uyandırmıştı. Eski Yunanlıların bir hikmeti hatırıma geliyor: "Nerede tokluk orada hypris" yâni küfür ve günah. Biz Türkler'in bir atalar sözü de aynı şeyi söyler gibi: "Kula belâ gelmez kul azmayınca; kul belâsını bulmaz; Hak yazmayınca." Azmak burada büyümek, şişmek, azmanlaşmak mânâsındadır. Demek mükemmelleşen, dolan, tamam olan her şey ya dışarıdan ya içeriden yıkılıp boşalmaya mahkûmdur. Benimkisi -elhak-noksansız oldu. Hem dışarıdan, hem içeriden gümbür gümbür çöküverdim.
Reklam
Reklam