Kül Kabağı
@kulkabagi
3 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bizim gibilerin lanetidir sokak köpekleri gibi bir tatlı tebessüme sokaklar boyu sürüklenmek.
Lanetidir başımızı okşayan bir çift eli her gün aynı sokağın başında aynı heyecanla beklemek.
Belki geçerken başımızı okşar o da olmazsa bir küçük gülücük gönderir de sefil hayatımızın bir günü güzel geçer.
Belki biraz şanslıysak ( ya da şanssızlık mı desek ) bizi evine alır o bir çift el. Salonun kuytu bir köşesine bir minder atıverir bizim için. Biz de karşılığında elimizde olan, verebileceğimiz tek şeyden, özgürlüğümüzden geçeriz.
En mutlu günümüzde bile bir huzursuzluk, burukluk olur içimizde. Biliriz çünkü kimse bizi tam sevmez. Biliriz ilk fırsatta çöplüğümüze geri yollanacağız. Derdimiz biraz daha başımızın okşanması gönderilmeden önce.
Sırf biraz daha geç yollanmak için çöplüğümüze suyu bile pür dikkat içeriz yere dökülüp de sahip sinirlenmesin diye.
Eninde sonunda gönderiliriz geldiğimiz yere. Sahip tarafından yuvaya alıştırıldıktan sonra asıl ait olduğu çöplüğe dönünce artık oraya da ait olamadığımızı hissederiz. Artık kendimize bile verecek bir şeyimiz kalmamıştır çünkü lanetidir bizim gibilerin bire bin vermek.
Şimdi o eve alınmak bizim şansımız mıdır şanssızlığımız mıdır yoksa ?
Kalbim acıyor
Yatıp dizlerine dünyadan kopmak isteği peydahlanıyor birden.
Ellerin gezerken saç tellerimin arasında bir anne şefkatiyle kopmak istiyorum dünden,bu günden.
Kalbim istiyor
Yorgun bir serçe narinliğinde konmak omuzuna
Dinlenmek güvenli limanında.
Bilmek gözyaşlarımın sadece benim ölümüm olmayacağını.
Uçup gidebilecek kanatlarımı teslim etmek sana, kırmayacağından emin.
Korkmadan tereddütsüz bu günümü dünümü emanet edebilmek.