noor
@kvothes
the rest is confetti. 𖦹๋࣭⭑ 23. boxd.it/1pUYh
psy
719 okur puanı
Mart 2017 tarihinde katıldı
çocuk kitabı loglamak nedense illegal hissetiriyor ama çok çok çok tatlı bir kitap. çocuk kitaplarının üzerine sayfalarca konuşulmuş ve yine de yetmemiş konuları böyle sade bir şekilde anlatabilme gücüne bayılıyorum. 1 puanı yılanın stereotipik kullanımından (sinsi olması) hoşlanmadığım için kırdım ama ileride arkadaşlarımın çocuklarıyla birlikte oturup okumak için sabırsızlanıyorum.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
bu kitap beni o kadar baydı ki. ve çok üzgünüm ismi kar havası olup anne ve kızın japonya sehayatini anlatan bir kitap beni bu kadar baydığı için. kitabı okuma deneyimimi şu şekilde özetlebilirim: rollercoastera binen insanlar nasıl bayılıp iki saniyeliğine ayılıp geri bayılıyorlarsa kitap da beni ancak o iki saniyelik ayılmalarla kendisinde tutabildi. bir de kısaydı diye bitireyim bari dedim, yoksa yarım bırakırdım sanırım.
evet roman tamamen zihin akışı olarak yazılmış ama benim canımı sıkan durum bu değildi. canımı tam olarak ne sıktı onu da anlayamadım gerçi.
anne ve kızın arasındaki ilişkiye daha fazla odaklanılsaymış keşke. çok kötü bir ilişkileri yok ama yakın da sayılmazlar, bu yüzden roman, onların yolculukları sırasında birbirlerine içlerini açtıkları, ve hem kendilerinde hem de ilişkilerinde bir değişim yaşadıkları bir hikayeyi anlatsaymış çok güzel olurmuş bence. bunun yerine ikisinin iletişim kurduğu kısımlar az, bu kısımların çoğu da günlük muhabbetleri ve soru cevapları gibi yüzeysel kalıyor, herhangi bir durumla alakalı bir yüzleşme yaşanmıyor. sürekli karakterin kafasının içindeyiz. yolculuklarında gördükleri şeylerle birlikte geçmişi veya insanlarla olan ilişkileri hakkında düşünüyor. bilinç akışı olması korkutmamalı. çok sade bir dille yazılmış çünkü. dediğim gibi, keşke sevebilseydim.
sen yine de bana bakma, aradığın kitap budur belki de.
hiçbir olayın olmadığı, karakterin hayatının sıradanlığının olduğu gibi aktarıldığı kitapları okumayı seviyorum. buna rağmen roman başlarda sabrımı epey sınadı yalan söyleyemeyeceğim. ama bir süre sonra açılıyor ya da ben açılıyorum galiba, romanın normal akışında gitmeye devam ettiğini ve değişen bir şey olmadığını düşünecek olursak.
ivan ve selin arasındaki ilişki roman boyunca cızırdıyor. asla patlamıyor. sönmüyor da. o gerilimi daima hissediyorsun. birbiriyle alakasız yazışmalarını, hiçbir yere varmayan muhabbetlerini, ve o kendine özgü aksak ilişkilerini okumak benim hoşuma gitti açıkçası. ama bazen düşünmüyor da değilim: acaba yazar böyle karakterler yaratıp onlara böyle dinamiğe sahip bir ilişki kurgularken aklından neler geçiyor? ben bunu okumaktan zevk alırken insan ilişkilerinin ne kadar komplike ve kendi anlayışımdan uzak olabileceğinin farkına vararak bundan haz mı duyuyorum yoksa iki korkak iletişim özürlüsünün yaşadığı şeyi romantize ederek kendimi gülünç duruma mı sokuyorum? yazar bu ikilemin farkında ve ondan besleniyor mu yoksa aslında aynı gülünç durumun içerisinde mi? bilmiyorum. en nihayetinde kendi realitemden uzak olduğu için zevk aldığım bir kitaptı. macaristan kısımlarını eleştirenler olmuş sıkıcı diye. bence güzeldi. sadece sonu korkunç aceleye gelmiş gibiydi. gerçi sonlara doğru selin'in ruh halinden artık devam ettirecek bir şeyin çok da kalmadığını seziyor insan. yine de gerçekten iyi bir şekilde yapılmadığı sürece çat diye biten şeyleri sevmiyorum. yürürken duvara toslamışım gibi, ışıklar birden sönmüş gibi hissettiriyor.
okurken çok eğlendiğimi söyleyemesem de, zaman zaman bana kendimi fazla yalnız hissettirse de sevdim kitabı. ama "inan bana hiç umrumda değil bu şu an biliyor musun" dedirten kısımları bolca var. okurken bunu demeye
aslında kitapta her bir felsefi konunun bir veya birkaç kuş türüyle eşleştirilmesi ve onların yaşamından yola çıkarak anlatılması (bkz. aile ve guguk kuşu, sadakatsizlik ve çit serçesi, merak ve kızılgerdan, güzellik ve cennet kuşu) çok güzel bir konsept olmuş. içerisindeki illüstrasyonlar da hoştu. kitap boyunca bazı kuşlara dair ilginç şeyler öğrendim ama bu felsefenin insanların hayatına yansımış olan kısmı zayıf kalmış. anlatılan fikirler çok basit ve pek derinliği yok. daha küçük yaşlarda (ortaokul gibi) bu konseptleri daha yeni yeni keşfetmeye başlarken okunursa daha çok zevk verebilir bence. fakat bir yandan da bu kitabı arkadaşım kuşları çok sevdiğim için beni düşünerek alıp bana hediye etmişti. o yüzden kendi özelimde çok güzel bir kitap :]
dersim icin okumam gerekmese okuyacağım bir kitap olmazdı. böyle kitaplar ya lisede olsaydım ya da 37 yaşında olsaydım beni etkileyebilirdi ama şu durumda sadece entel feridun hissiyatı veriyor. süslü cümleleri de insanı cezbetmiyor, yapaylığıyla bayıyor. ben bu gibi kitaplarda verilmeye çalışılan fikirleri ve duyguları daha iyi kitaplarda daha iyi ifade edilmiş şekillerde okuyabilirim. bu yüzden kişisel olarak bana kattığı bir şey yok. iyi vakit de geçirmedim. kadın karakter bir erkek tarafından yazıldım diye bas bas bağırıyor. ayrıca kitap yengecilik propagandası içeriyor. böyle oyunlara gelmeyin.
